Waarom vertelt het eerste ingrediënt niet het hele verhaal? (deel 9)

Waarom het eerste ingrediënt niet alles zegt

Als je een zak kattenvoer omdraait, kijk je waarschijnlijk als eerste naar het bovenste ingrediënt. Staat daar kip, lam of zalm, dan voelt dat vaak meteen goed. En inderdaad, bij kattenvoer zie ik graag dat een duidelijk benoemde dierlijke eiwitbron vooraan in de ingrediëntenlijst staat.

Toch vertelt dat eerste ingrediënt nog niet hoe het hele voer is opgebouwd.

Ingrediënten worden op volgorde van hoeveelheid vermeld. Wat vooraan staat, is dus in een grotere hoeveelheid gebruikt dan wat verder naar achteren staat. Maar om zo’n lijst goed te lezen, moet je ook kijken naar de vorm van het ingrediënt en naar wat er daarna komt.

Neem bijvoorbeeld verse kip. Verse kip bevat veel vocht. Tijdens het maken van brokken verdwijnt een groot deel van dat water. Daardoor kan verse kip voor de verwerking bovenaan de ingrediëntenlijst staan, terwijl het aandeel in de uiteindelijke droge brok kleiner wordt.

Gedroogde kip of kippenmeel bevat veel minder water en is daardoor veel geconcentreerder. Een kleinere hoeveelheid gedroogde kip kan daardoor uiteindelijk meer dierlijk eiwit leveren dan een grotere hoeveelheid verse kip.

Daarom kijk ik bij brokken liever naar het totaal. Staat er bijvoorbeeld verse kip en gedroogde kip of kippenmeel, dan zegt dat meer dan alleen een groot percentage vers vlees op de voorkant van de verpakking.

Er is nog iets waar je op kunt letten, het splitsen van ingrediënten.

Stel dat de lijst begint met kip. Daarna staan rijst, maïsglutenmeel, maïs en tarwe. Omdat al deze plantaardige ingrediënten apart worden genoemd, staan ze ieder afzonderlijk lager op de ingrediëntenlijst.

Kijk je alleen naar het eerste ingrediënt, dan lijkt kip duidelijk de basis. Maar kijk je naar de eerste vijf tot tien ingrediënten samen, dan zie je ineens dat er meerdere plantaardige bronnen aanwezig zijn. Dit soort opsplitsing zie je ook terug met bijvoorbeeld maïs, maïsmeel en maïsgluten, of met erwten, erwteneiwit en erwtenvezel.

Dat hoeft niet automatisch te betekenen dat het voer slecht is. Het betekent wel dat je die ingrediënten niet allemaal als losse, onbelangrijke toevoegingen moet bekijken.

Staan er percentages bij, dan kun je de bekende percentages van dezelfde soort ingrediënten wel bij elkaar optellen.

Staat er bijvoorbeeld 25% kip, 15% rijst, 10% maïs en 8% tarwe, dan zie je dat rijst, maïs en tarwe samen 33% van de voeding vormen. Dat geeft je een heel ander beeld dan wanneer je alleen ziet dat kip bovenaan staat.

Maar staat er geen percentage achter rijst, maïs of tarwe, dan kun je niet precies uitrekenen hoeveel daarvan in het voer zit. Je kunt dan alleen zien dat er meerdere plantaardige ingrediënten relatief hoog in de lijst voorkomen.

Dat verschil is belangrijk.

Je kunt de percentages van ingrediënten ook niet zomaar vergelijken met het percentage ruw eiwit op de verpakking. Als er bijvoorbeeld 33% plantaardige ingrediënten in de samenstelling staat en 40% ruw eiwit bij de analyse, betekent dat niet dat die 33% rechtstreeks tegenover die 40% kan worden gezet. Dat zijn twee verschillende soorten gegevens.

Wat je wel wilt weten, is waar het eiwit vandaan komt.

Maïs, tarwe, rijst, erwten en aardappel kunnen naast koolhydraten ook eiwit leveren. Daarnaast bestaan er geconcentreerde plantaardige eiwitbronnen zoals maïsgluten, erwteneiwit en aardappeleiwit. Die tellen mee in het totale percentage ruw eiwit van de voeding.

Daardoor kan een brok een mooi hoog eiwitpercentage hebben, terwijl een deel van dat eiwit uit plantaardige bronnen afkomstig is.

Bij een kat zie ik liever dat dierlijke ingrediënten duidelijk de basis vormen. Kijk daarom niet alleen naar hoeveel ruw eiwit op de verpakking staat, maar ook naar welke ingrediënten dat eiwit waarschijnlijk leveren.

Zie je meerdere duidelijk benoemde dierlijke bronnen zoals kip, gedroogde kip, kippenlever, hart, ei of vis, dan geeft dat een ander beeld dan wanneer één dierlijk ingrediënt wordt gevolgd door rijst, maïs, tarwe, aardappel, tapioca, erwten en verschillende plantaardige eiwitconcentraten.

Ook mooie ingrediënten helemaal onderaan de lijst verdienen wat nuchterheid. Cranberry, bosbes, kruiden of andere opvallende toevoegingen klinken aantrekkelijk, maar wanneer ze pas helemaal achteraan staan en in heel kleine hoeveelheden aanwezig zijn, vertellen ze weinig over de basis van het voer.

Wat kun je hier als eigenaar mee?

Lees niet alleen het eerste ingrediënt, maar kijk minstens naar de eerste vijf tot tien ingrediënten. Kijk hoeveel daarvan dierlijk zijn, hoe duidelijk ze worden benoemd en hoeveel plantaardige bronnen je tegenkomt. Zie je maïs, rijst, tarwe, aardappel of erwten in meerdere vormen terug, bekijk die dan als één groter geheel.

Staan er percentages bij, dan kun je die bekende percentages bij elkaar optellen. Staan ze er niet bij, dan kun je geen exact totaal berekenen, maar je kunt wel beoordelen welke ingrediënten een belangrijke plaats in de voeding innemen.

Zo voorkom je dat één mooi dierlijk ingrediënt bovenaan de lijst je hele beeld bepaalt.

Het eerste ingrediënt is belangrijk, maar pas als je verder leest zie je waar de voeding werkelijk op is opgebouwd.

In deel 10 gaan we kijken naar het woord compleet op kattenvoer. Want wat betekent compleet of volledig voer eigenlijk, en waarom is aanvullend voer iets heel anders?

Deel dit bericht .....

Scroll naar boven